Koniec mitu wiedeńskiego sznycla! Austriacki hit na… holenderskiej cielęcinie?

Kuchnia

Wiedeński sznycel to dla wielu Austriaków kulinarna świętość - złocista panierka, cytryna i przekonanie, że na talerzu ląduje „prawdziwe” austriackie cielę. Problem w tym, że coraz częściej to cielę urodziło się i zostało odchowane daleko od Wiednia ... w Holandii.

Temat nagłośniła austriacka telewizja publiczna (ORF - Österreichischer Rundfunk), opisując wyniki międzynarodowego dziennikarskiego dochodzenia prowadzonego przez platformę The Marker. Z ustaleń ma wynikać, że w niektórych latach zdecydowana większość cielęciny trafiającej do Austrii pochodzi z Holandii - mówi się nawet o udziale rzędu 87 procent. Dla konsumenta przy stoliku to zwykle niewidoczne, bo w restauracjach nie ma obowiązku podawania kraju pochodzenia mięsa.

Skąd ta przewaga Holandii? Przede wszystkim z potężnej, wyspecjalizowanej produkcji. Holenderskie gospodarstwa i ubojnie działają w dużej skali i w modelu nastawionym na wydajność, co przekłada się na niższą cenę mięsa i bardzo wyrównany wygląd porcji. W branży horeca „ładny produkt” sprzedaje się łatwiej - mięso o jednolitym kolorze i podobnej strukturze łatwiej porcjować, panierować i serwować w setkach lokali.

Tu pojawia się kolejny wątek: barwa cielęciny. W części systemów produkcji stosuje się żywienie o niskiej zawartości żelaza, by mięso było jaśniejsze. W Austrii takie praktyki są w hodowli zakazane, ale zakaz nie rozwiązuje problemu, jeśli mięso przyjeżdża z zagranicy. Efekt jest paradoksalny - to, czego nie wolno robić lokalnie, może pośrednio trafiać na rynek wraz z importem.

Kontrola pochodzenia bywa trudna także dlatego, że w menu często pojawiają się sformułowania budujące wrażenie lokalności: „cielęcina alpejska”, „austriacka jakość”, „sznycel po wiedeńsku”. Brzmi niewinnie, ale bez jasnej informacji o pochodzeniu klient nie ma jak zweryfikować, czy płaci za produkt lokalny, czy za towar z drugiego końca Europy.

Co na to prawo? W wielu krajach Unii Europejskiej obowiązek oznaczania pochodzenia dotyczy wybranych produktów (np. niektórych mięs w handlu detalicznym), ale gastronomia często pozostaje wyjątkiem. Dla konsumenta oznacza to lukę informacyjną, z której korzystają dostawcy i restauracje - zwłaszcza gdy import jest tańszy i „łatwiejszy” w obsłudze.

Austriacka debata o sznyclu pokazuje coś szerszego: jak globalne łańcuchy dostaw zmieniają narodowe symbole. Wiedeński sznycel może nadal smakować tak samo, ale historia jego składników coraz częściej zaczyna się w holenderskich cielętnikach. Jeśli ktoś chce jeść „lokalnie”, musi dziś pytać i wymagać przejrzystości - inaczej tradycja zostaje tylko na talerzu, a nie w pochodzeniu produktu.


Mini-słowniczek (niderlandzko-polski) z przykładami 

kalfsvlees - cielęcina
[NL] Dit restaurant serveert kalfsvlees met citroen.
[PL] Ta restauracja podaje cielęcinę z cytryną.

herkomst - pochodzenie
[NL] Vraag naar de herkomst van het vlees.
[PL] Zapytaj o pochodzenie mięsa.

slachterij - ubojnia
[NL] De slachterij verwerkt duizenden dieren per week.
[PL] Ubojnia przetwarza tysiące zwierząt tygodniowo.

importeren - importować
[NL] Oostenrijk importeert veel vlees.
[PL] Austria importuje dużo mięsa.

verplicht - obowiązkowy
[NL] Is herkomstvermelding verplicht op de kaart?
[PL] Czy podanie pochodzenia jest obowiązkowe w menu?

horeca - gastronomia i hotelarstwo
[NL] De horeca let sterk op prijs en leveringszekerheid.
[PL] Gastronomia i hotelarstwo mocno patrzą na cenę i pewność dostaw.

consument - konsument
[NL] De consument wil weten wat hij koopt.
[PL] Konsument chce wiedzieć, co kupuje.


Pytania dla czytelników

1. Czy w restauracji w Holandii pytasz czasem o pochodzenie mięsa?

2. Czy Twoim zdaniem lokale powinny mieć obowiązek podawania kraju pochodzenia mięsa w menu?

3. Czy wybrał(a)byś droższy sznycel, gdyby miał gwarancję lokalnego pochodzenia?

Napisz w komentarzu, jak Ty na to patrzysz.

19.01.2026 Niedziela.NL // fot. Sergii Koval, UA / shutterstock.com // zdjęcie ilustracyjne